Το ταξίδι δεν είναι προϊόν.
Δεν είναι κάτι που αγοράζεις και καταναλώνεις. Είναι μια εμπειρία που, όταν σχεδιαστεί σωστά, συνεχίζει να σε συνοδεύει πολύ μετά την επιστροφή.
Αυτός είναι ο λόγος που γεννήθηκε το Skydream.
Όχι επειδή έλειπαν οι προορισμοί ή οι επιλογές. Αλλά επειδή, όσο περισσότερες επιλογές αποκτούσαμε, τόσο δυσκολότερο γινόταν να ξεχωρίσουμε εκείνες που είχαν πραγματικό νόημα για τον άνθρωπο που θα ταξίδευε.
Κάπου εκεί κατάλαβα ότι ο σχεδιασμός ενός ταξιδιού δεν ξεκινά από τον χάρτη.
Ξεκινά από τον άνθρωπο.
Από τον τρόπο που παρατηρεί έναν τόπο. Από τον ρυθμό με τον οποίο θέλει να τον γνωρίσει. Από τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν δύο άνθρωποι να ζουν εντελώς διαφορετικά το ίδιο μέρος.
Γι’ αυτό δεν ξεκινώ ποτέ ρωτώντας «πού θέλεις να πας;».
Ξεκινώ προσπαθώντας να καταλάβω πώς θέλεις να νιώσεις όταν θα είσαι εκεί.
Ο προορισμός έρχεται μετά.
Και μαζί του αρχίζει μια διαδικασία σύνθεσης.
Όχι απλώς επιλογών.
Επιλογών που συνομιλούν μεταξύ τους. Ένα ξενοδοχείο που ταιριάζει με τον ρυθμό του ταξιδιού. Μια γειτονιά που αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μιας πόλης χωρίς να χρειάζεται να τον εξηγήσει. Ένα τραπέζι που γίνεται μέρος της ιστορίας του ταξιδιού και όχι απλώς άλλη μία κράτηση.
Για μένα, αυτό σημαίνει travel design.
Να δημιουργείς μια εμπειρία που μοιάζει φυσική, ενώ στην πραγματικότητα έχει σχεδιαστεί με προσοχή. Να αφαιρείς ό,τι περισσεύει, ώστε να μείνει χώρος για όσα δεν μπορούν να προγραμματιστούν: μια απρόσμενη συζήτηση, μια διαδρομή που αλλάζει την τελευταία στιγμή, η αίσθηση ότι δεν επισκέφθηκες απλώς έναν τόπο, αλλά συνδέθηκες μαζί του.
Δεν πιστεύω στα έτοιμα itineraries.
Όχι επειδή δεν λειτουργούν, αλλά επειδή ο καλύτερος σχεδιασμός δεν είναι εκείνος που γεμίζει κάθε ώρα της ημέρας. Είναι εκείνος που αφήνει χώρο στον ταξιδιώτη να κάνει το ταξίδι δικό του.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και η μεγαλύτερη διαφορά.
Δεν σχεδιάζω διαδρομές.
Σχεδιάζω τις συνθήκες μέσα στις οποίες μπορεί να γεννηθεί μια ανάμνηση.
Γιατί, στο τέλος, δεν θυμόμαστε ποτέ ένα άψογα οργανωμένο πρόγραμμα.
Θυμόμαστε εκείνη τη στιγμή που, χωρίς να το περιμένουμε, ένας τόπος έπαψε να είναι προορισμός και έγινε μέρος της προσωπικής μας ιστορίας.
Αγγελική
